گوییدو گوینیتزلی، شاعر بزرگ ایتالیایی که نسبت به شعرای گذشته خود که در مکاتب ادبی سیسیلی (Scuola siciliana) و توسکانی (Scuola toscana) فعالیت می کردند بسیار نوآور و جدید بوده است. او را به عنوان آغازگر و تئوری پرداز "سبک جدید دولچ" (Dolce Stil Novo) می شناسند. این سبک در حقیقت مهمترین جنبش ادبی ایتالیا در قرن سیزدهم است. هرچند اطلاعاتی که در خصوص هویت تاریخی وی در دسترس است چندان معتبر نیست باوجود این می توان گفت که "گوینیتزلی" از جایگاه بسیار مهمی در تاریخ ادبیات ایتالیا برخوردار است. در حقیقت ابداع سبک Dolce Stil Novo سبب شد که دانته آلیگیری، پدر زبان ایتالیایی از این شاعر در شعر 26 کتاب برزخ کمدی الهی به عنوان "پدر" و "استاد" خود یاد کند.

زندگی

"گوییدو گوینیتزلی" در سال 1230 در شهر بلونیا متولد شد. آنگونه که شواهد تاریخی نشان می دهند وی مشاور حقوقی و سیاستمدار بوده است. برپایه اسناد تاریخی، گوییدو فرزند "گوینیتزلو" از "مانیانو" واقع در استان "بیلا" بوده است. پدرش نیز از فعالان سیاسی منطقه بوده و به دلیل ایدئولوژی سیاسی که داشته است می خواسته که فرزندش نیز در امور سیاسی شهر شرکت کند.

در سال 1256، این شاعر ایتالیایی به گروه شوالیه های سانتا ماریا که به "برادران عیاش" شهرت داشتند می پیوندد. این تحول در زندگی گوینیتزلی تغییرات عمده ای ایجاد می کند تاجاییکه که همسر و فرزندان خود را برای انجام یک ماموریت دینی ترک می کند. در همان سال و کمی بعد از این تغییر رویه زندگی، غزلی برای "گویتونه دارتزو" (Guittone d'Arezzo) می فرستد و او را "پدر" خود می نامد. در سالهای بعد یعنی در دوره بین سالهای 1266 تا 1270 به عنوان مشاور حقوقی مشغول به کار می شود.

در سال 1274، به سبب درگیریهایی که میان حزب او "گیبلینا" و حزب مخالف "گوئلفو" در گرفت به همراه خانواده اش به "مونسلیچه" در پادوا تبعید شد. تاریخ مرگ "گوینیتزلی" دقیقا مشخص نیست اما براساس سندی که همسرش به کوچکترین پسرش داده است، 14 نوامبر 1276 را تاریخ مرگ وی می دانند.

آثار

"کنتسونیره" (Canzoniere) و یا دیوان اشعار "گوینیزلی" محتوی 24 متن است که براساس نسخه "لوئیجی دی بنه دتو" بعضی از این اشعار متعلق به شاعر نیست. این شاعر ایتالیایی بین سالهای 1265 تا 1276 فعال بوده است اما ترتیب زمانی مکانی اشعار وی دقیقا مشخص نیست. در حقیقت عدم اطمینان درباره ترتیب زمانی مکانی آثار وی، امکان تقسیم بندی دقیق دوره های شعری شاعر را سلب می کند. باوجود این می توان زندگی شعری وی را به دو دوره جوانی که پیرو سبک "گویتونیانو" (سبک شعری گویتونه دارتزو) بوده است و دوره دوم که خود بنیانگذار "سبک جدید دولچ" (Dolce stil novo) می شود تقسیم کرد.

اولین اثری که با تعیین دقیق تاریخ آن می توان نام برد، غزل "به برادر گویتونه" (A frate Guittone) است. از دیگر غزلهایی که در اولین دوره زندگی حرفه اش و به سبک "گویتونیانو" و در وزن هفت هجایی سروده است می توان به اشعار "دوشیزه گرامی با احترام فراوان" (Gentil donzella, di pregio nomata) ، "تاسف می خورم برای بدبختی ام"

(Lamentomi di mia disaventura)، "بله، من از اندوه هستم و پر از تالم" (Sì sono angostioso e pien di doglia) و مریم عذرای من (Madonna mia) اشاره کرد.

در فاز دوم زندگی حرفه ای شاعر بخشی را می توان به عنوان دوره "پیش از سبک جدید" نامید. در این دوره اشعار شاعر به وزنهای هفت هجایی و یازده هجایی سروده شده اند و در دوره دوم "سبک جدید دولچ" اشعاری به وزن یازده هجایی سروده شدند که پس از آن "گوییدو کاوالکانتی" در اشعار "کمدی رئالیستی" خود و "دانته آلیگیری" در کتابهای "بهشت و برزخ" کمدی الهی این سبک را دنبال کردند.

در سبک Dolce stilnovo شاعر اشعار خود را به صورت سه مصرعی (terzine) و به وزن یازده هجایی می سراید. در این سبک شاعر نشان می دهد که می توان از طریق یک عشق زمینی به عشق الهی رسید. در حقیقت این مهمترین نکته در اشعار سبک جدید دولچ است. از دیگر ویژگیهای این سبک این است که بر خلاف اشعار مکتب سیسیلی که شاعر شعر خود را به لاتین می سرود. در این سبک شاعر از زبان "ولگار" استفاده می کند. زبان ولگار، زبانی است که مردم عادی در قرون میانه میلادی بدان تکلم می کردند. در حقیقت نخستین بار در قرن سیزدهم و با تلاشهای "گوییدو گوینیتزلی"، "گوییدو کاولکانتی"، "بوکاچو" و به خصوص "دانته آلیگیری" آثاری مکتوب به زبان ولگار نوشته شدند. رواج این زبان عامیانه در قرن سیزدهم میلادی منشاء تولد زبان ایتالیایی امروزی است.