دوره دوم ادبیات ایتالیا، مربوط به سده های میانه (قرون وسطی) است که در واقع ادبیات این دوره از دوره دوم قرون وسطی و پس از گذراندن دوران تاریک، یعنی شش قرن اول پس از زوال امپراتوری رم غربی (476 تا 1100 میلادی) آغاز می شود و با آثار دانته آلیگیری (1265 تا 1321 م) به اوج خود می رسد. دوره سوم مربوط به رنسانس (نوزایی) است که از 1321 آغاز و تا 1600 م ادامه پیدا می کند و آثار به یادماندنی از ادیبانی چون پترارکا (Petrarca) و بوکاچو (Bucaccio) را به یادگار می گذارد. چهارمین دوره بین سده های 17 تا 20 میلادی و در کنار جهد بزرگانی چون کارلوگولدونی (Carlo Glodoni) الساندرو متزونی (Alessandro Mazzoni) جاکومولئوپاردی (Giaccomo Leopardi) لوئیجی پیراندلو (Luigi Pirandello) آلبرتو موراویا (Alberto Moravia) دینو بوتزاتی (Dino Buzatti) اوریانافالاچی (Oriana Fallacci) و دیگران شکل می گیرد. آخرین دوره نیز که می توان آن را دوره هزاره سوم نامید، مربوط به نویسندگانی است که از دهه های پایانی قرن بیستم آغاز به نوشتن کردند و هم اکنون نیز به حیات ادبی خود ادامه می دهند که در این میان به سوزانا تامارو (Suzana Tamarro) استفانوبننی (Stefano Benni) و ... می توان اشاره کرد.

در اینجا سعی بر آن است تا به اجمال به بررسی دوره های ادبی ایتالیا، بزرگان ادبیات این سرزمین و آثار آنها پرداخته شود.