
در 27 ق.م سزار اوكتاويانوس آگوستوس تاسيس دوباره جمهوري رم را اعلام كرد، اما از اين زمان تا هنگام مرگ عملا يك قدرت امپراتوري را به سرزمين رم اعمال ميكند. با وجود اين، اين دوره يعني از 27 ق.م تا 14 م. (سال مرگ آگوستوس) دوران صلح و امنيت تحميلي است. آرامش نسبي اين عصر، مجالي براي انديشمندان فراهم ميكند. نوعي آگاهي ناشي از بيداري در مورد عظمتهاي گذشته و حال رم به وجود ميآيد و اميدي دلگرم كننده براي آيندهاي هرچه با شكوهتر، دلها را روشن ميكند.
در واقع صلح، امنيت، فراغت، علاقه به فرهنگ گذشتگان و قوم گرايي تاثيرات زيادي بر ادبيات عصر آگوستوس دارد. نويسندگي، به عنوان حرفهاي تمام وقت اعتبار مييابد و ثروتمندان و قدرتمندان مشوق و پشتيبان اديبان ميشوند.
كاهش مباحثات و مناظرات سياسي منجر به زوال سخنوري و محدوديت تاريخ نگاري ميشود. به طوري كه ميتوان گفت: عصر آگوستوس، عصر برجسته شعر و شاعري است. در اين دوره فراغت كافي به شاعران داده ميشود تا بيشتر به آراستگي و كمال فنون شعري توجه كنند.
از اين پس قصد آن داريم تا به بررسي آثار اديبان اين دوره بپردازيم. نخست با ويرژيل، حماسه سراي بزرگ رمي و مراد وراهبردانته در سفر خيالي او به دوزخ و برزخ در سه گانه كمدي الهي
(La divina Commedia) آشنا ميشويم. پس از آن هوراس غنايي سرا را از نظر ميگذرانيم. سپس به اشعار ربايي تيبولوس ميرسيم.
در ادامه راه به سراغ اوويد و اشعار روايياش ميرويم و در پايان با تاريخ نگاريهاي ليويوس با عصر آگوستوس وداع ميكنيم.
