آثار

تا پیش از لیویوس ادبیات لاتین شامل نیایش ها، آوازهای درخور جشن ها و اشعار و نمایش های کوتاه کمیک بود. اما لیویوس و جانشینان او به ترجمه و بازسازی آثار یونانی پرداختند، به طوری که تا پیش از 27 ق.م، کمتر اثر لاتینی را می توان مشاهده کرد که تحت تاثیر تالیفات هلنی (یونانی) نباشد. در این زمان نخستین نمونه های تراژدی، کمدی، حماسه، شعر غنایی، خطا به و تاریخ نگاری از روی آثار پیشگامان ادبیات یونان همچون اوروپیدوس (Europidus) مناندر (Menander) هومر (Humer) سافو (Safus) دموستن (Demusten) و توسیدیدس (Tusidides) به وجود آمد. در واقع لیویوس که آغاز کننده ترجمه و اقتباس آزاد آثار یونانی بود، اقدام به ترجمه های آزادی از آثار هومر به خصوص تراژدی مربوط به جنگ تراوا کرد. در کل نه اثر تراژدی و کمدی از لیویوس به جا مانده است که شامل: آشیل (Achille)، دیوانگی و خودکشی ایاکس، اسب تراوای اکوئوسو (کشته شدن آگامنون) (Agamenon)، هرمیون (دختر منه لائوس و هلن) و آندرومدا (Hermion / Andromeda) داستان دانائوس، گلادیولوس (سربازانی که به تنهایی قدرت کشتن افراد زیادی را به خصوص در استادیوم کلوسیوم (کلوسئو) داشتند)، از جمله آثار لیویوس به صورت ترجمه آزاد بود. او همچنین در نمایشنامه گلادیولوس خود به ایفای نقش پرداخت. به علاوه لیویوس ملودی هایی را برای دسته های همسرایان سوپرآنوی دوشیزگان تنظیم کرد.

اما بدون شک می توان گفت که مهمترین اثر لیویوس ترجمه «اودیسه» اثر جاودان هومر است. در خصوص ترجمه اودیسه باید خاطرنشان کرد که این اثر در واقع سازگاری هنر و ادبیات در زبان لاتین است که در ساتورنی های مختلف (Saturni / سبک شعری ناهموار لاتینی) برگرفته از این اثر سروده شده است، چرا که اودیسه هومر به طور بنیادی ریشه در فرهنگ یونانی داشت و درک آن برای رمی ها بسیار مشکل بود. پس از آن «ایلیاد» بود که از نظر احساسی به دنیای هلنی یونان بیش از اودیسه نزدیک بود و مربوط به جهان مداری، سفر به ماجراها، مصایب و رنج های آدمی می شد. بنابراین لیویوس با هنرمندی این آثار را که دارای مفاهیم و مضامین بسیار مشکل بودند مناسب با ذایقه رمی ها ترجمه کرد و از این راه به یک شکوفایی ادبی بسیار برجسته ای که از جمله ایدئولوژی های وی به شمار می رفت، دست یافت.